feb19

SSVB: tóch een Elfstedentocht

Actueel

Na ons voorproefje van een kleine 100 km in Noordwest Overijssel (Blokzijl, Giethoorn enzo) kwam het bericht dat de officiële 11-stedentocht niet doorging. Maar, omdat alle Friezen het hele traject ijverig hadden geveegd, stelde Evert Klein voor om de tocht zaterdag op eigen gelegenheid te gaan rijden. Een select gezelschap, bestaande uit Evert Klein, Jan van Doesburg, Afke de Jong, Linda klein en Maura Weller reisde op vrijdagavond af naar het Bastionhotel in Leeuwarden. Daar bleken we bepaald niet de enigen te zijn. De volgende ochtend om kwart over 6 stonden we op het ijs. Het was  stikdonker en steenkoud (-12). Op weg naar Sneek. Het was moeilijk om niet te vallen. We schaatsten voorzichtig en langzaam. Eindelijk werd het  licht en kregen we de vaart erin door het prachtige landschap met molens en rietkragen in een rode gloed van de opkomende zon. Het werd een mooie dag met zon en weinig wind en veel gezelligheid, maar niet te druk op het ijs.

Onderweg, in de diverse mooie Friese steden, stonden  Els van Doesburg en Erik Bielars ons al op te wachten met eten en drinken en een pep-talk. Zij hadden het er maar druk mee die dag, want hetzelfde deden ze voor Dirk van Doesburg, die de tocht ook reed met zijn zus Ingrid en een vriend. Zij reden een klein half uurtje achter ons groepje.

Na alle versnaperingen gingen wij weer voort. Met een kleine omweg  hadden  we een sanitaire stop bij de tante van Afke, “slechts” een paar vaarten van de route afgelegen. Het ijs bleek helaas vaak matig geveegd, maar na Bolsward ( op 99 km) werd het beter, af en toe zelfs zwart ijs. Toch waren er nog heel wat hindernissen te nemen: stukken sneeuwijs, veel kluunplaatsen en heel wat lage bruggen, waar je soms alleen op handen en knieën onder door kon kruipen! De vermoeidheid sloeg toe, we voelden onze benen en alle spieren, maar dit weerhield ons niet om door te gaan!

Na Franeker zouden we een lang stuk met tegenwind krijgen, dus hielden we (alleen de dames eigenlijk) nog maar even een sanitaire stop in een café. “schaatsen uitdoen” stond er op de deur. Dat leek ons niet slim, want dan krijg je ze daarna nooit meer aan! Dus toch maar stiekem klik-klak-klap naar binnen…Afke en ik waren net op tijd het toilet binnen geglipt, toen Linda op heterdaad betrapt werd door de ober, die streng beval dat ze onmiddellijk haar schaatsen uit moest doen….Linda keek heel beteuterd en wilde het ook bijna gaan doen. Snel riep ik (zodat de ober het kon horen): “kom maar hier, dan doen we ze hier in het toilet wel even uit”…. Dat waren nog 2 stappen…. Zo. Veilig op het toilet, mét schaatsen aan. Nu nog terug. Toen ben ik maar even met mijn schoenen (ik kon de ijzers ervan af halen) vooruit gelopen en heb ik “de kust is vrij geseind” toen de ober even weg was. Gelukt!

Nu dus het lange stuk naar Bartlehiem. Helaas kreeg Linda toen zodanige rugpijn, dat er voor haar niets anders op zat dan in de bezemwagen te stappen. Toch heeft ze bijna 170 km gereden!!! Evert, die nog even bij haar was gebleven en tegen de anderen had gezegd dat ze maar vast verder moesten gaan naar Dokkum, is vervolgens  als een speer achter de rest aangegaan. Op het dubbele traject tussen Bartlehiem en Dokkum kon hij weer aansluiten (zonder afsnijden!). Inmiddels was het weer donker. Het laatste stuk hebben we met zijn vieren afgelegd, onder de tegeltjesbrug…via een slecht begaanbaar stuk ijs ….naar de Bonkevaart. Daar stond een menigte van zo´n 50 mensen te juichen bij elke doorkomst. Dus ook voor ons om kwart voor 8! Dát voelde goed! We hebben het gehaald! Het was een unieke tocht, een geweldige ervaring met een bijzonder leuk groepje!  Met speciale dank aan onze verzorgers Erik en Els.

Maura.